Waarom de Costa Blanca zo populair is onder wielrenners

De Costa Blanca heeft zich in de loop der jaren ontwikkeld tot een geliefde uitvalsbasis voor wielrenners. Niet alleen profploegen zoeken de streek op. Ook fanatieke amateurs ontdekken dat een paar dagen fietsen onder de Spaanse zon een bijzonder aangename afwisseling is met regen, wind en koude vingers thuis.

Fietsen in de Costa Blanca

Alicante is een logische toegangspoort tot de regio. Vanuit de stad en de omliggende plaatsen zijn uiteenlopende fietsgebieden bereikbaar, waardoor je niet iedere dag hetzelfde rondje hoeft te rijden. Wie de reis praktisch probeert te plannen, kijkt daardoor al snel naar de vlucht Alicante en een verblijf op een plek vanwaar de heuvels gemakkelijk bereikbaar zijn. Daarna begint het leukere werk: routes uitzoeken, klimmen vergelijken en bedenken bij welk café de eerste uitgebreide stop wordt gehouden.

Bergen zonder eindeloos hooggebergte

De aantrekkingskracht van de Costa Blanca zit voor een groot deel in het terrein. Je hoeft er niet meteen het extreme hooggebergte in om een serieuze trainingsdag te beleven. De regio heeft genoeg langere en kortere beklimmingen om hoogtemeters te verzamelen, terwijl je verschillende routes gemakkelijk aan elkaar kunt knopen.

Dat maakt het gebied geschikt voor uiteenlopende niveaus. Een renner die vooral rustige duurtrainingen wil afwerken, kan relatief vlakke wegen opzoeken. Wie met goede benen arriveert en graag stevig klimt, heeft eveneens voldoende keuze. Het landschap nodigt bovendien uit om lussen te maken, waardoor je niet steeds dezelfde weg heen en terug hoeft te nemen.

En laten we eerlijk zijn: klimmen voelt toch nét iets vriendelijker wanneer er bovenaan geen ijskoude regenbui staat te wachten.

Het klimaat is een behoorlijk sterk argument

Voor wielrenners die fietsroutes Nederland en België maken is het weer misschien wel de meest voor de hand liggende reden om richting de Spaanse kust te trekken. Wanneer thuis overschoenen, winterhandschoenen en spatborden uit de kast komen, zijn de omstandigheden in Zuidoost-Spanje regelmatig een stuk aangenamer. Dat betekent niet dat iedere trainingsdag automatisch zonovergoten is. Ook aan de Middellandse Zee kan het waaien of regenen en op hoogte kan de temperatuur flink lager liggen. Toch zijn de kansen op bruikbare fietsomstandigheden in veel periodes aantrekkelijk.

Voor een trainingsblok van enkele dagen is dat belangrijk. Niemand wil een complete reis organiseren om vervolgens drie dagen naar een fiets in een hotelkamer te kijken.

Je rijdt er zelden alleen

Een ander opvallend aspect van fietsen in deze regio is hoeveel andere wielrenners je onderweg tegenkomt. In populaire trainingsperiodes kan het bijna voelen alsof iedere tweede voorbijganger een racefiets bij zich heeft.

Dat zorgt voor een bijzondere sfeer. Terrassen en koffiebars worden ontmoetingsplaatsen voor groepen uit allerlei landen, terwijl bekende beklimmingen vanzelf een soort verzamelpunt worden. Je hoeft geen prof te zijn om onderdeel te worden van dat fietsritme.

Voor liefhebbers kan het bovendien leuk zijn dat professionele ploegen regelmatig dezelfde wegen gebruiken. Met een beetje geluk zie je tijdens je eigen training ineens een groep renners voorbij schuiven met een tempo dat onmiddellijk duidelijk maakt dat er nog wat trainingswerk te doen is.

Een trainingskamp hoeft geen strafkamp te zijn

Een paar dagen fietsen in Spanje nodigt uit tot veel kilometers, maar meer is niet automatisch beter. Zeker wanneer je normaal minder trainingsuren maakt, is het verleidelijk om iedere dag een monster etappe te plannen. De zon schijnt immers en de wegen liggen klaar.

Juist dan is herstel belangrijk. Een rustige dag, korte herstelrit of middag op een terras kan ervoor zorgen dat de volgende training veel aangenamer wordt. Bovendien ben je niet uitsluitend naar het zuiden gereisd om jezelf volledig leeg te rijden.

Een goede fietstrip heeft wat dat betreft een prettig evenwicht. Overdag kun je serieus trainen, terwijl er daarna tijd overblijft om uitgebreid te eten en de benen rust te geven.

Ook buiten het zadel blijft er genoeg over

Wie slim plant, houdt tijdens een fietsreis ook ruimte voor de omgeving zelf. Alicante en de kustplaatsen hebben genoeg plekken waar je na een training kunt rondlopen, eten of simpelweg niets kunt doen. Dat laatste wordt tijdens een fanatiek trainingsblok nog weleens onderschat.

De populariteit van de Costa Blanca is daarom goed te begrijpen. Het is niet één beroemde klim of één perfecte route die wielrenners aantrekt. Het is juist de combinatie van terrein, klimaat, fietscultuur en de mogelijkheid om trainen met vakantiegevoel te mengen. En wanneer je na een lange winter eindelijk weer zonder drie lagen kleding op de fiets zit, voelt zelfs een rustige duurtraining plotseling als een kleine overwinning.