Het wegseizoen van het kalenderjaar 2016 zit erop. Wieler Revue blikt graag met u terug, van januari tot oktober. We zijn aanbeland in de heuvels.
Het wielerseizoen kent met de Japan Cup een traditioneel einde van de belangrijke internationale koersen. De renners beginnen vanaf november aan hun opbouw naar het seizoen 2017. Maar hoe verliep alles in 2016? Als u alweer bent vergeten wie in de belangrijkste koersen schone schijn maakten, bent u bij Wieler Revue aan het juiste adres. Wij blikken met tekst en beeld terug op de belangrijkste wielerwedstrijden van 2016. Daarbij komen zowel de mannen als vrouwen genoeg in het spotlight te staan.
Ardennen
U wacht er echt op, dat merken wij. U wilt de Ronde van het Baskenland. Die komt in het volgende deel aan bod. Want vanuit de piste van Roubaix trekken we gewoon weer naar België. Vlaanderen. Overijse. Daar was de Brabantse Pijl het begin van het Ardennenwerk. Op het vernieuwde parkoers in Overijse dat sinds een aantal jaar wordt gebruikt, is het vrijwel iedere editie een nieuwelingenkoers.
Dit jaar was het niet anders. De vier hellingen op het plaatselijke parkoers zorgden voor veel aanvallen, veel verschillende koerssituaties en veel verschillende potentiële winnaars. Tot hen behoorden Tom-Jelte Slagter en Tom Dumoulin, maar beide Toms maakten geen deel uit van de beslissende kopgroep. Julian Alaphilippe, Petr Vakoc (beiden Etixx-Quick Step), Tony Gallopin (Lotto Soudal), David Tanner (IAM Cycling) en Enrico Gasparotto (Wanty-Groupe Gobert) gingen uitmaken wie won. Vakoc was ruim de beste op het Schavei.
:max_bytes(70000)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2Fsource%2Fwieler-revue%2Fsource%2Fwielerrevue%2F2016%2F11%2Fbp.jpg)
Emotionele Gold Race
Dan was de Amstel Gold Race aan de beurt. Daarmee werd het Ardense drieluik officieel geopend. De laatste jaren waren dit koersen waarvan je, net als bij een massasprint, ook goed enkel de laatste drie kilometer kon bekijken. Ondanks het barre weer kon dit van de Gold Race opnieuw gezegd worden. Al dacht Tim Wellens daar anders over. De Belg van Lotto Soudal viel aan op de top van de Bemelerberg.
:max_bytes(70000)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2Fsource%2Fwieler-revue%2Fsource%2Fwielerrevue%2F2016%2F11%2Fagr1.jpg)
Halverwege de Cauberg was hij eraan voor de moeite. De enige die een goede versnelling kon plaatsen was Enrico Gasparotto. De ervaren Italiaan, door Mart Smeets (in de laatste koers die de beste man becommentarieerde) steeds 'S. Vos' genoemd, van Wanty-Groupe Gobert kreeg enkel een jong broekie mee. Michael Valgren Andersen van Tinkoff sloot namelijk aan. De Deen nam genoegen met de tweede plaats en reed vol door. Gasparotto won, wees met zijn vingers de lucht in om Antoine Demoitié - drie weken eerder tijdens Gent-Wevelgem overleden - te eren. "Vandaag reed ik met een engel op onze schouder", aldus de Italiaan.
:max_bytes(70000)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2Fsource%2Fwieler-revue%2Fsource%2Fwielerrevue%2F2016%2F11%2Fagr2.jpg)
Recordboeken
De Waalse Pijl stond in het teken van de mogelijkheid op een record. Als Alejandro Valverde namelijk won was dat niet alleen voor de derde keer op rij, maar ook voor de vierde keer in de historie. Dat zou hem alleen recordhouder maken. Zoals altijd het geval, was deze koers perfect samen te vatten met een paar minuten beeldmateriaal.
[video mp4="https://cdn.pijper.io/source/wieler-revue/source/wielerrevue/2016/11/Flecha-Valona-2016.mp4"][/video]
Heroïek
Ja, u leest het kopje goed. Heroïek? Twee weken na Parijs-Roubaix? Dat was al een heroïsche wedstrijd. Maar er zou er nog een volgen. Niet qua koersverloop, dat kan immers de laatste jaren niet meer met het peloton in de Ardennen, maar wel qua weer. Op zondag 24 april, in de volle lenteperiode, sneeuwde het rond Luik.
:max_bytes(70000)/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2Fsource%2Fwieler-revue%2Fsource%2Fwielerrevue%2F2016%2F11%2Flbl2.jpg)
Een kopgroep met Thomas de Gendt daarin trok zich er niets van aan. De Belg droeg zijn inspanning tot vol in de finale. Movistar controleerde de hele koers in dienst van Alejandro Valverde. Die kon ook hier voor de vierde maal winnen. Een slijtageslag volgde, waarbij eigenlijk niemand aanviel. Tot in volle finale.
Op de voor het eerst in het parkoers opgenomen Rue Naniot kon een viertal weg raken. Michael Albasini leek de sterkste. Hij nam Rui Costa, Samuel Sánchez en Wout Poels mee. Bekijkt u hier de rest van de slotfase.
[video mp4="https://cdn.pijper.io/source/wieler-revue/source/wielerrevue/2016/11/Liegi-Bastogne-Liegi-2016-Poels-batte-Albasini-allo-sprint.mp4"][/video]
Reactie Wout Poels Ik voelde me heel de finale al goed, maar iedereen had zware benen door het slechte weer. Op het einde kwamen er volgens Poels weinig tactieken aan te pas. Ik dacht ik ga gewoon en dan zien we wel wat het uiteindelijk wordt. Daarvoor deed ik nog een demarrage, maar daar zat weinig achter. Iedereen zat steenkapot. Ik besef het nog niet helemaal.
Basken- en Zwitserland
In het volgende deel is het dan eindelijk tijd voor de Ronde van het Baskenland. We hebben die mooie ronde lang laten wachten op een vorm van spotlight. Dat wordt door de Ronde van het Baskenland gedeeld met de Ronde van Romandië. Tot dan!
Foto's: Cor Vos