Afscheidsinterview: Mart Smeets zegt adieu

Met Aan de meet heeft Mart Smeets een laatste wielerboek geschreven. Althans, dat zegt hij zelf. Wie de ongekende werklust van de nestor van de Nederlandse sportjournalistiek echter kent, zet achter die zin meteen een vraagteken.

Toch ziet Mart Smeets dit boek als een definitief adieu aan de wielersport. Een sport waar hij per toeval in rolde. En een sport waarin hij zich altijd een buitenstaander voelde. In Aan de meet portretteert Smeets 28 renners met wie hij een bijzondere band had. Aan de hand van deze verhalen blikt hij terug op tweeënveertig jaar in de Tour de France.

Had de wielersport meteen uw liefde toen u in 1973 gevraagd werd om commentaar te geven in de Tour? "De wielersport heeft nooit mijn liefde as such gehad. Mijn echte liefde is honkbal. Ik ben met de Amerikaanse sporten opgevoed en het wielrennen kwam er later plotseling bij. Ik was een buitenbeentje in het wielrennen en dat werd me door de wielrenners ook wel duidelijk gemaakt. Die vonden het belachelijk dat ik daar commentaar mocht geven. Henk Lubberding zegt nog steeds dat ik zulke gekke vragen stelde in het begin. Dat voelde ik wel aan, maar toch heb ik me daar nooit voor gegeneerd. Ik ging normaal om met mensen zoals dat nu ook met jou doe. Wielrenners zijn ook maar gewone sportmensen, hoor. Of ze nou Indurain, LeMond, Maassen of Nijdam heten, dat maakt niets uit."

Toen wij het boek onder ogen kregen, bladerden wij als eerste door naar het hoofdstuk over Armstrong. Is dat gek? "Ja, eigenlijk wel. Als ik een boek lees, begin ik bij de eerste bladzijde. Het verhaal over Armstrong was het moeilijkste stuk om te schrijven. Ik wilde zo eerlijk mogelijk vertellen wat ik van ‘m vind. Er is in zijn geval zoveel input waarmee je zijn bedrog en z’n leugens en z’n nare manier van met mensen omgaan kunt duiden. Maar ik voel nog steeds dat er ook een andere kant aan zit. Ook klootzakken hebben een ziel. Dat heb ik heel duidelijk gemerkt in 2010 toen Armstrong naar de Daniel den Hoed-kliniek kwam vlak voor de start van de Tour in Rotterdam. Vraag iedereen die erbij geweest is en iedereen begint te janken. Dat was pijnlijk mooi, teder, zacht, karaktervol en eerlijk. Een totale devotie van de kankerpatiënten richting Armstrong en de manier waarop hij daar mee omging. Armstrong werd als een messias begroet en er waren miljoenen mensen over de hele wereld die hem zo zagen. En dat hele kaartenhuis sodemieterde in elkaar toen die elf renners van hem via de achterdeur zijn gaan kleppen over wat er gebeurd is. Zonder die gebeurtenis was hij nu waarschijnlijk de machtige baas van een hele grote anti-kankerorganisatie."

Lees het complete afscheidsinterview met Mart Smeets in de nieuwste Wieler Revue. In dit nummer ook een interview met Michael Woods van Cannondale, duiken we in de wereld van verdienmodellen in het wielrennen, blikken we uitgebreid terug op de Nederlandse Giro d'Italia en kijken we vooruit naar het NK wielrennen!

? Bestel hier het nieuwe nummer van Wieler Revue in onze webshop!