Het was alles of niets, gisteren in mijn laatste wedstrijd op dit WK. De 500 meter is natuurlijk mijn afstand. Er deden vijftien meisjes mee en ik moest als twaalfde renster starten. De snelste tijd die was gezet voordat ik moest was 35,8. Ik dacht bij mezelf 'nu moet ik alles geven wat ik nog heb!' Ik stond daar aan de start en dacht even nergens meer aan, alleen dat die 500 meter heel goed moest gaan. Tijdens de 500 meter hoorde ik de commentator steeds harder praten en het publiek klappen. Ik dacht bij mezelf: nu doorgaan en trappen. Het heeft geholpen. Ik zette een tijd neer van 35.625, een persoonlijk record! Na mij kwamen nog twee goede Russinnen. De ene Russin reed in de eerste ronde sneller maar zakte in de tweede ronde in, waardoor ik nog steeds eerste stond. Maar toen kwam Daria nog en wist ik al voor 99,9 procent zeker dat het zilver zou worden. Niet normaal hoe die meid fietst. Ik ben echt super blij met het zilver! Na een wat minder begin en een harde valpartij ben ik toch nog geëindigd met iets super goeds. Inmiddels ben ik op de weg terug naar Nederland, met een tussenstop in Sydney. Groeten, Elis.