Vergeten renner: Magnus Bäckstedt
Premium

Vergeten renner: Magnus Bäckstedt

‘Ga nu door! Ga door!’ Het is 11 april 2004 en Jean Nelissen probeert vanuit de commentaarcabine Tristan Hoffman aan te zetten tot een demarrage. Op dat moment rijden er op de wielerpiste van Roubaix vier renners die gaan uitmaken wie editie 102 van Parijs-Roubaix gaat winnen.

Het jonge talent Fabian Cancellara rijdt op kop en houdt even de benen stil. Voor Hoffman, die even een gaatje moest laten en daardoor wat meer snelheid had, zou dit het ideale moment zijn om weg te springen. Hoffman hoort de aanmoedigingen van Nelissen niet en houdt zijn benen stil. Het gaat een sprint worden. Cancellara gaat van kop aan, veel te vroeg. Hoffman en Roger Hammond gaan hem voorbij. Maar ook zij hebben geen antwoord op Magnus Bäckstedt die de binnenkant van de baan kiest en mede daardoor veel sneller is. Voor het eerst staat er een Zweed op de erelijst van de helleklassieker.

Dat Bäckstedt die editie van Parijs-Roubaix won was behoorlijk verrassend. Goed, hij was in 1998 al eens zevende geworden en won dat jaar ook een Touretappe, dus een krabber was hij beslist niet. En met zijn forse postuur (1.94 meter lang en 94 kilo) had hij alleszins de bouw van een kasseivreter, maar een veelwinnaar of gekende topper was hij niet. Toen Fabian Cancellara tempo maakte in het Bos van Wallers glipte Bäckstedt mee en ook toen topfavoriet Johan Museeuw zijn duivels ontbond op Carrefour de l’Arbre volge de Zweed gezwind. Dat Museeuw vervolgens lekreed op de kasseien van Hem speelde wel in het voordeel van Bäckstedt en de andere koplopers. Maar goed, je moet natuurlijk nog wel ‘even’ als eerste over de finish te komen om te winnen.

Magnus Bäckstedt zag op 30 januari het levenslicht in Linköping, een stad op ongeveer twee uur rijden van de hoofdstad Stockholm. Hij werd in 1996 prof bij het Belgische Collstrop-Palmans en stapte in 1998 over naar het Franse GAN en diens opvolger Crédit Agricole. In 2003 won hij in dienst van het Deense Team Fakta tijdens de Giro d’Italia het Intergiro-klassement. Het leverde hem een transfer naar Alessio-Bianchi op. Daar ontpopte hij zich als eendagscoureur, want in de week voor zijn triomf in Roubaix werd hij ook al tweede in Gent-Wevelgem.

In 2007 werd Bäckstedt op 32-jarige leeftijd, en inmiddels in dienst van Liquigas, nationaal kampioen van zijn land. Bäckstedt wisselde regelmatig van ploeg. Zijn laatste jaar als prof, 2008, reed hij in dienst van Garmin-Chipotle. Met zijn ploeggenoten won hij de eerste etappe van de Giro dat jaar, een ploegentijdrit. Het was het laatste grote wapenfeit van de renner die bergop werd gehinderd door zijn grote lijf, maar op het vlakke ongenadig hard kon doorrijden.

Na zijn wielercarrière zat Bäckstedt allerminst stil. Hij legde zich toe op de langste afstand in de triathlonsport, de Ironman. In 2014 wist hij zich te plaatsen voor het WK Ironman in Kona, Hawaii. Hij werd uiteindelijke 169ste in zijn leeftijdsklasse. Tegenwoordig woont hij samen met zijn vrouw, oud profwielrenster Megan Hughes, in Wales. Samen hebben ze een bedrijf dat zich richt op het trainen van wielrenners. Ook kun je bij de familie Bäckstedt terecht voor een fietsmeting en ze ondersteunen een team met jonge wielertalenten. 

Bäcksted heeft twee fietsende dochters: Elynor en Zoë. Elynor, de oudste, werd de afgelopen twee jaar derde op het WK tijdrijden voor juniores, ze heeft een contract voor drie jaar getekend bij Trek-Segafredo. Zoë won het nationale kampioenschap veldrijden voor nieuweling-meisjes. De kans dat we de naam Bäckstedt de komende jaren weer in de wieleruitslagen gaan tegenkomen is groot, want de nieuwe generatie komt eraan!

In 2003 won Bäckstedt het Intergiro-klassement
Je hebt zojuist een premium artikel gelezen.

Online onbeperkt lezen en Wieler Revue thuisbezorgd?

Abonneer nu en profiteer!

Probeer direct

Laatste nieuws