HomeZelf in het zadelColumn | Het leed dat witte wielersokken heet

Column | Het leed dat witte wielersokken heet

Onze redacteur draagt witte sokken als hij zelf op de fiets zit. Daar is alleen een probleem mee...

Ik ben geen Mario Cipollini, dus mij zul je niet als Caesar of in een kek pantermotiefje op de fiets zien zitten. Maar toch mag ik, op m'n eigen bescheiden wijze, vergeleken bij mooie Mario, graag m'n best doen er een beetje gesoigneerd uit te zien op de fiets. Dat betekent voor mij dat ik zwarte wielerschoenen draag met daarboven (hoge) sokken die overwegend wit zijn. Althans, dat zijn ze als ik ze koop. Nog witter dan het gebit van Michael Boogerd.

Die kleur hebben ze – uiteraard – ook nog de eerste keer dat ik ze draag op de fiets. Op dat soort momenten overweeg ik weleens een achteruitkijkspiegeltje op m'n stuur te monteren waarin ik die witte sokken, met m'n fraai gebruinde benen erboven, rond kan zien malen. Het moet een genot voor het oog van andere verkeersdeelnemers zijn. De Witte Schicht, noem ik mezelf dan. Ik rijd minstens drie kilometer per uur harder door die witte sokken. Een motortje in je fiets heet mechanische doping; ik gebruik textieldoping.

Zo’n kuurtje textieldoping is helaas alleen van korte duur. Sokken worden namelijk vies. Witte al helemaal. Dus ieder ritje waar een beetje regen of nat wegdek aan te pas komt, in combinatie met bos en weggetjes waar ook tractors overheen rijden, en het is raak. Plotseling blinken je sokken niet meer uit als het gebit van Michael Boogerd, maar zien ze eruit als het kunstgebit van die ene boze buurvrouw van vroeger, op nummer 27. Grijs, grauw en geen gezicht. De drie G’s – vier eigenlijk. Eentje meer en je zou aan Het Grote Sokkencomplot gaan denken…

Tekst gaat door onder de niet meer zo witte sokken

Ik gebruik meer biotex dan Bjarne 'Monsieur 60%' Riis EPO tot zich nam. Mijn wasmachine draait sneller rond dan de beentjes van Chris Froome. Maar helaas, er kan geen Witte Reus op tegen regen en vies wegdek. Er kunnen nog zoveel raketten op m'n sokken staan; als de achtergrond meer op een grauwe lucht boven een Luiks industrieterrein lijkt, is het gedaan met de textieldoping. Of om het met Joop te zeggen: de Tour win je in de wasmachine. Oma weet raad, geef me raad: hoe houd ik mijn sokken wit?!

Beeld: Eigen foto

Ontvang onze nieuwsbrief

Geen update meer missen? Meld je dan aan voor de nieuwsbrief!

Laatste artikelen

Wat Van der Poel liet zien beviel Adrie: ‘Wat me opviel, is dat hij twee tanden groter kan rijden dan voorgaande jaren’

In gesprek met WielerFlits blikte Adrie terug op de rentree van Van der Poel....

Iserbyt lachend: ‘Toen Van der Poel me in de eerste ronde voorbijreed, dacht ik dat hij een minuut zou wegrijden”

Eli Iserbyt zakte halfweg koers vrij ver weg, maar in de slotfase wist hij...

Mathieu van der Poel blij maar kritisch: ‘Technisch maakte ik veel fouten, maar ben heel blij met mijn vorm’

Mathieu van der Poel startte in Hulst weliswaar op de vierde rij, maar al...

Mathieu van der Poel luistert rentree in wereldbeker Hulst op met dominante overwinning

De ogen in Hulst waren zonder meer gericht op Mathieu van der Poel. De...

Meer zoals dit

Een fietstocht draagt bij aan fysieke en mentale gezondheid

Regelmatig bewegen is gezond. Dat geldt niet alleen voor je fysieke, maar ook voor...

De 5 Redenen waarom je in de winter minder hard fietst dan in de zomer

Je hebt het ongetwijfeld al gemerkt: je fietst opeens minder hard... Nou, dit zijn daar de redenen voor!

Op avontuur in eigen land: gravelparadijs Veluwe

Voor fietsavontuur hoef je echt de landsgrenzen niet over. Onze redacteur ondervond dat op de Veluwe. Op de racefiets is dat gebied al mooi, maar wanneer je de gebaande paden achter je laat wordt het alleen maar mooier. Hoog tijd om op ontdekkingstocht te gaan!