Column | Het Tourtukje, een zwaar onderschatte Tourbezigheid

Over het heerlijke gevoel van op de bank in slaap vallen tijdens de eerste uren van een Touretappe.

Eigenlijk is het een beetje cru, zeker in deze Tour, waarvan het toch wel een klein wonder is dat-ie überhaupt verreden wordt. Maar een van de mooiste aspecten aan de Tour de France vind ik slapen tijdens de Tour de France. Op de bank. En natuurlijk niet tijdens de finale van een etappe, maar lekker in het begin, het liefst als er een groepje met drie kansloze Fransen zeven minuten voor het peloton uitrijdt.

Het prettig ratelende geluid van de helikopterwieken. Het zalvende stemgeluid van Michel en José - het veel zachtere Vlaams is een veel betere taal om in slaap bij te vallen dan het wat hysterisch aandoende Nederlands. Beelden van bossen. Af en toe een roofvogel of een geit in beeld. Wielrenners die door het landschap glijden. En dan heerlijk wegdommelen op de bank om een half uurtje later als een herboren mens - alsof je een kuurtje bij dokter Fuentes hebt ondergaan - weer wakker worden.

Thijs Zonneveld kan helemaal wild worden van wind en de daarbij behorende kans op waaiers, maar doe mij maar niets. Geen gedoe in die eerste uren. Gewoon even lekker tukken terwijl 180 man door Frankrijk jakkeren op hun dunne bandjes. Vandaag staan de seinen niet helemaal op groen voor een Tourtukje, maar ik ga het denk ik toch proberen.

Het is immers zondag, en dat is natuurlijk de perfecte dag voor een Tourtukje. Het is alleen de vraag of het lukt, want er spreken dus ook enkele zaken in het nadeel van een lekker wielerslaapje vandaag.

Allereerst zijn er die verdomde bergen! Al redelijk in het begin van de etappe duiken er twee cols van eerste categorie op. Slecht nieuws. Want dan zul je net zien dat zo'n Thomas de Gendt het weer op z'n heupen krijgt en zonodig hard moet gaan fietsen! Dat zou funest zijn voor het Tourtukje.

Daarbij is de Tour net begonnen en dus spuit de adrenaline nog door m'n lijf. Voor Tourtukjes is week twee van de Tour veel geschikter. De hersenen zijn dan gewend aan iedere dag een paar uur per dag wielrenners en denken op een gegeven moment ook: joh, het is wel goed zo, zzzzzzzzz. In week één zitten ze nog in de Jochem Myjer-stand. Niet ideaal voor een tukje.

Staat tegenover dat het weer in Nederland op dit moment ideaal is voor een Tourtukje. Het kwam in Nice met bakken uit de hemel, maar als ik hier nu uit het raam kijk, laat de situatie zich het best omschrijven als druilerig. En druilerig is het beste op-de-bank-in-slaap-val-weer.

Al met al een Tourtukjescijfer van 7,3. Welterusten. Hoop ik.

Laatste nieuws