HomePelotonpraatColumn | De Bezweterugstroopwafel, een genot dat de niet-fietser nooit zal ervaren

Column | De Bezweterugstroopwafel, een genot dat de niet-fietser nooit zal ervaren

Onze redacteur over een stroopwafelervaring die alleen is weggelegd voor wielrenners. Herkenbaar verhaal?

Zeg in het buitenland dat je uit Nederland komt en degene die tegenover je staat zal over klompen, kaas, wiet, Johan Cruijff of Marco van Basten beginnen. Sinds een tijdje is daar Max Verstappen bijgekomen en als je met een wielerliefhebber van doen hebt, zal ook de naam van Mathieu van der Poel wellicht nog vallen.

De kans dat iemand over stroopwafels begint, is in de loop der jaren ook groter geworden. De stroopwafel is – geheel terecht – aan een internationale opmars bezig. Niet vreemd, want de stroopwafel is de lekkerste wafel die er is.

En ik als fanatieke fietser kan het weten, want ik ken de stroopwafel zoals simpele zielen die niet in een strak pakje op een veel te dure fiets zitten hem nooit zullen kennen.

Dat soort mensen legt hun stroopwafel boven op een mok of kopje thee om ‘m wat zachter te laten worden en denken daarmee het grootste stroopwafelgenot denkbaar te pakken te hebben. Ik weet beter.

Tuurlijk, er is niks met zo’n door de theedampen opgewarmde wafel.

Maar die haalt het toch niet bij een door het menselijk lichaam zelf opgewarmde wafel: De Bezweterugstroopwafel. Juist, de wafel die je in een plastic zakje meeneemt in de achterzak van je shirtje voor de broodnodige energie onderweg.

Waar de door thee opgewarmde stroopwafel binnen een paar minuten wordt klaargestoomd voor consumptie – en daardoor té warm, té gesmolten en soms zelfs een beetje klef kan worden – daar gaat aan De Bezweterugstroopwafel een veel langere bereidingstijd vooraf. Het is slow cooking in optima forma.

En dat merk je. De wafel krijgt de perfecte textuur en temperatuur. De stroop en de twee wafels vinden elkaar in een perfecte symbiose. Bij de eerste hap van de wafel die nog nét het klein beetje bite heeft dat de warmetheestroopwafel ontbeert, voel je tijdens het naar binnen vloeien van de eerste golf stroop een orgastisch gevoel dat de niet-fietser nooit zal ervaren.

Die befaamde twee zinnetjes uit het boek De Renner van Tim Krabbé blijken nog maar weer eens zó waar te zijn, ook als het om stroopwafels gaat: “Niet-wielrenners. De leegheid van die levens schokt me.”

Beeld: iStock

Ontvang onze nieuwsbrief

Geen update meer missen? Meld je dan aan voor de nieuwsbrief!

Laatste artikelen

Interview | Aleksandr Vlasov: ‘Een top 5 zou een goede uitslag zijn, maar ik hoop altijd op meer’

In de Wieler Revue-Tourspecial vertelde Vlasov over de oorlog in Oekraïne, over polarized trainen, maar...

Column | Arme, arme Mark Cavendish

Maandag maakte de Belgische ploeg haar selectie voor de Tour de France bekend. Met...

Indrukwekkende cijfers! Filippo Ganna klimt beter dan ooit

De Twitter-pagina Velofacts houdt bij wie er indrukwekkende trainingen afleggen in aanloop naar de...

Neem deze 5 dark horses mee in je Tourpooltje!

Wielerliefhebbers zijn volop bezig met het invullen van hun Tourpooltjes. Wij doen ook ons...

Meer zoals dit

Column | Er zouden zware straffen moeten staan op het verminken van kampioenstruien

Niets is mooier dan een kampioenstrui. Althans, als de ploeg er niet een of ander gedrocht van maakt. Daar moet de UCI straffen op zetten, vindt onze redacteur. Lees zijn verhaal.

Wielrennen voor dummies: een beginnerscursus koers kijken in 9 handige punten

De Tour begint deze week en dan zijn er opeens weer een hoop nieuwe wielervolgers bij. Laat dit maar zien aan mensen die er geen bal van begrijpen...

Heerlijk verhaal: zes jaar terug fietste Annemiek van Vleuten met 15-jarige knaap in Nieuw-Zeeland: ‘Die is nu prof’

Annemiek van Vleuten deelde op haar Twitter een prachtige anekdote van zes jaar geleden...